Mijn persoonlijke proces

Mag je ontroerd worden door je eigen kunstwerk?
Ik heb geen idee maar toen ik het kunstwerk ophing en ik een paar stappen achteruit deed om het kunstwerk te bekijken stonden de tranen in mijn ogen.

Mijn persoonlijke proces 

van de creatie van dit kunstwerk voor de Hexpositie ‘Vonken van Veerkracht’ in Roermond.

Het is klaar!
Het is prachtig, al zeg ik het zelf.

Ik heb op mijn 53e iets gemaakt waar ik echt trots op ben.

Ik werd tijdens dit creatieproces soms zo blij.
En er waren ook momenten dat ik zo gefrustreerd was dat ik het liefst mijn penseel en mes dat ik gebruikte om alle kruiden er op te plakken, door het doek had gestoken.

Het hele proces was zo bijzonder. 

Ik had geen idee waar ik aan begon.

Ik zei ‘ja’ omdat ik enthousiast was (en nog steeds ben).
Ik zei ‘ja’ omdat ik direct een beeld had van wat ik dan zou maken.

Ik zei ‘ja’ en ging eerst op vakantie
Ik zei ‘ja’ en dacht er verder niet meer aan.
Ik zei ‘ja’ en vertelde er niemand over.

Tot ik het mijn moeder vertelde. Ze schildert veel en is heel creatief. Ik vertelde ook mijn idee en wat ik er mee wilde doen en ze was meteen enthousiast.

Het was dan ook mijn moeder die me aanspoorde te starten.
Edith, ben je al begonnen? vroeg ze voorzichtig.
Nee, nog niet. 
Ik heb nog tijd genoeg.

Een week later: Heb je al een doek, heb je de verf die je nodig hebt? vroeg ze door.

Ik bestelde mijn spullen maar startte nog niet.

En weer was het mijn moeder die vroeg of ik al was begonnen. Ze zei: Edith, je hebt hier echt tijd voor nodig.
Ik realiseerde me dat ik écht aan de slag moest. Dat dit niet een werk had waar ik even voor ging zitten en dat ik dit in een dagdeel klaar had.

Ik startte.
Op advies maakte ik eerst een proef-opzet.

Het was meteen duidelijk hoe ongeduldig ik ben! Ik ben in de Human Design een Manifesting Generator en ongeduld is een van de ‘kenmerken’ omdat ik al voor me zie hoe het er uit komt te zien.
Na die proefopzet besloot ik maar meteen te starten op het grote doek.
Ik hou niet van proef, niet van pilot of eerst iets testen.

Het naakte witte doek waar ik eerst met een witte verf overheen streek. Dat was nog niet zo spannend. Maar de eerste streek met geel/oranje was heel spannend.

Bang om het te verknoeien.

Bang om te falen.

Ik voelde me af en toe een ‘fraud’.  Wie ben ik om een kunstwerk te maken voor zo’n geweldig doel: het eren van de slachtoffers?!

Ik ging door.

Mijn intentie voor dit project was: dit wordt een geweldig kunstwerk. 

Deze intentie hield ik me elke keer voor ogen. Zeker op de momenten dat ik niet wist hoe ik verder moest.

Ik was verbaasd hoe goed het uitpakte. Ik koos voor geduld, om elke laag goed te laten drogen en de rust er in te houden. Mijn planning was haalbaar en ik zou ruim op tijd klaar zijn. 

Mijn perfectionisme liet me af en toe stilvallen.
Mijn moeder moedigde me aan en vroeg om de paar dagen hoe het ging. Ze kent me door en door en loodste me door het proces. Ze weet wat ze niet moet zeggen en wat wel! 

Toen liep ik vast.

Het was niet meer perfect.

Ik had echt iets dramatisch verkeerd gedaan.

Het zag er niet uit.

Het was afschuwelijk. Ik kreeg het niet meer recht ‘gebreid’.

Ik nam een paar dagen afstand en verbond me toen opnieuw en heel bewust met ‘mijn 3 vrouwen’. Ik liet hen me de weg wijzen.

Ineens lag alles precies zoals ik het wilde hebben.

Afstand nemen en je opnieuw weer verbinden werkt ook in het dagelijkse leven als je even vastloopt. 


Het is klaar!
Het kunstwerk is klaar!
Ik hing het aan de muur en….

Ik was ontroerd.

mijn ziel en zaligheid zitten in dit werk.

De energie van deze 3 naamloze vrouwen die mij geleid hebben naar dit resultaat. Ik zal ze altijd dankbaar zijn.

Ik pakte het werk weer van de muur en voegde nog wat Mirre toe want ik zag een wit plekje 😉 en lachte om mijn perfectionisme.

Ik ben heel tevreden en zelfs trots op deze creatie.

Kortom: ik heb genoten van dit avontuur — met alle ups, downs, verfstreken en kruiden — en het eindresultaat mag er zijn!

Het nodigt me ook uit om door te gaan met schilderen, om mijn creativiteit op meerdere manieren te uiten. Het volgende werk zie ik al voor me.

OPROEP

Ik stelde mezelf de vraag wat ik er na de expositie mee zou doen. 

Eigenlijk zou ik het graag cadeau willen doen aan de gemeenschap in Horn, opdat deze 3 vrouwen niet vergeten worden. Hun levensenergie, hun creatiekracht werd zomaar beëindigd.
Iemand tips hoe ik dit kan aanpakken?
Ik hoor het graag: info@edithhelwegen.nl