Ik was in Liverpool vorige week en was me gewaar van een enorm SCHULDGEVOEL hier in de omgeving. Mensen met een heel zware ballast die ze hun heel even met zich meedragen.
Waar komt dit schuldgevoel vandaan? vroeg ik me af.
Is het religieus? Ik heb geen idee hoe katholiek de mensen hier zijn.
Schuldgevoel zorgt ervoor dat je je afsluit. Dat je je afsluit van jezelf, dat je keuzes maakt met deze ballast op je nek, dat je je afsluit van je lichaam. Dat kan ziekte creëren; schouder- en nekklachten, hoofdpijn, migraine creëert en dat je niet leeft om te leven. Je leeft NIET VOLUIT! Het zorgt dat je je minder voelt dan de ander. Het zorgt dat je je niet veilig voelt met jezelf, met anderen, in relaties. Het heeft zoveel meer impact als jij denkt.
Altijd is er die berg schuld, die alles bepaalt.
Een schuldgevoel creëert meestal ook (financiële) schulden, daar voel je je weer schuldig over, er is zelfoordeel en dan ontstaat er een neerwaartse spiraal.
Die aardige dakloze vrouw, die haar slaapzak aan het klaarleggen was, werd door mij gezien en zei: ‘Merry Christmas’ tegen me.
Waarom zijn er vrouwen dakloos? Waarom moeten zij op straat slapen? Ik weet dat het een keuze is, maar toch! Het maakt me verdrietig, het doet pijn.
Een aantal jaren geleden was mijn grootste angst om dakloos te worden. Schuldgevoel, schulden, zelfoordeel, slachtofferschap lag hieraan ten grondslag. Ik was zo bang om alles te verliezen; huis, man, familie en vrienden, werk, en op straat te moeten slapen. Dat hield me in de greep. Dat maakte ik belangrijk dan mezelf. Die angst maakte ik groter dan mezelf, ik gaf de angst alle macht. Ik was destijds nog niet bewust van mijn creatiekracht. Niet bewust van wat ik kan creëren, het tij kan keren, iets anders kan doen/kiezen.
Dat is nu anders: ik kán het tij keren. Ik ben me enorm bewust van mijn creatiekracht en wat ik hiermee allemaal kan voor mezelf en voor/met anderen. Een opwaartse spiraal and still going strong.
Is het tijd om het schuldgevoel, het zelfoordeel, dat je meedraagt los te laten?
Het hoeft niet eens jouw schuldgevoel te zijn.
Je bent NIET SCHULDIG wanneer je seksueel misbruikt bent, aangerand bent, gepest bent. Je hoeft dit schuldgevoel niet met je mee te dragen.
Jij als empathische vrouw voelt schuldgevoel aan. Je neemt het over van de ander en slaat het op in jouw lichaam. Het kan ook schuldgevoel zijn vanuit jouw familielijn. Feit is dat je het met je meedraagt en dat je niet jezelf bent.
Laat het zelfoordeel los als je schulden hebt! Je bent niet minder(waardig). Je bent een magische creator, erken dit.
Laat schuldgevoelens niet jouw leven bepalen! Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, daar ben ik me van bewust. Daarom hoef je dit niet alleen te doen. Dat heb je al zo lang gedaan en het is zwaar. Het is vermoeiend. Het put je uit. Je lichaam verkrampt en doet letterlijk pijn.
Wat als je deze ballast achterlaat in 2024 zodat je zonder juk 2025 kunt instappen?
En je je weer veilig kunt voelen met jezelf.
En je weer een stap dichter bent bij wie je echt bent: jouw pure zelf!
Stuur me een bericht als je hier klaar voor bent!