Afgelopen weekend vroeg een kennis aan mij: ik hoorde dat jij ook motor hebt gereden?
Ja dat klopt. En dat is al meer dan 20 jaar geleden.
Ik leerde motor rijden omdat mijn eerst vriendje en toen (ex-)man motor reed. Dat klinkt heel gezellig maar eigenlijk leerde ik motor rijden om me af te zetten tegen mijn ouders die mijn vriendje en zijn brommer (en later zijn motor) afkeurden.
Ze zei: ik rijd ook niet meer maar ik mis het zo. Ik mis het gevoel van vrijheid.
Ik snapte dit standpunt nooit en nog steeds niet: het gevoel van vrijheid op een motor.
Want: Je bent helemaal ingepakt in motorkleding en een helm. je kunt je amper bewegen. Het is bloedheet met dit weer. Je krijgt je motorpak met dit weer helemaal niet uit, het is nl zeiknat van het zweet aan de binnenkant.
Het was altijd zo’n gedoe als we een stad in gingen om met je motorkleding en helm door een stad te lopen om die te bezichtigen.
En ’s winters is het te koud en te glad.
Ik houd er ook niet van om te poetsen. Of het nu de auto, motor of fiets is. Ik heb er niets mee.
Het heeft natuurlijk ook wel zijn charme, helemaal als je samen met een groep te rijden.
Na mijn scheiding heb ik nooit meer de behoefte gehad om motor te rijden.
Mijn ex en ik hadden de afspraak gemaakt dat ik mijn motor binnen een jaar bij hem kon ophalen als ik het motor rijden zou missen.
Ik heb het niet gemist.
Ik wandelde liever door de natuur en wilde wat zien want op de motor moet je toch alert blijven en op de weg (en de weggebruikers) letten.
Zoals je kunt lezen: Motor rijden was niet echt mijn hobby. Het was een manier om me te verbinden met mijn ex, om te pleasen, om iets samen te doen.
Ik ruilde mijn motor in voor wandelingen en later voor fietstochten, de natuur op een andere manier (zonder geluid en stank) te beleven. Dat voelt veel dichter bij wat past bij mij. Dat geeft mij het gevoel van vrijheid. Vertragen. Het is een ander tempo. Het is af en toe stil staan, rondkijken, genieten, een plekje zoeken in het gras om te schrijven, om te picknicken en me te verbinden met de aarde door languit in het gras te liggen.
De laatste tijd merk ik op een ander vlak ook een verschuiving.
De motor die ik jaren had, mijn drive, was hard werken, doelen nastreven, jagen en pushen werkt niet meer. Al een hele tijd niet meer.
Ik heb deze motor ingeruild voor een andere: mijn innerlijk kompasvolgen.
Ik begreep deze motor niet altijd. Want het ging anders. Ik moest er aan wennen. Ik kon hem nog niet helemaal vertrouwen. Want het is geen “ik doe een actie” en dit heeft resultaat.
Deze nieuwe motor wordt anders gestart: vanuit verbinding, vanuit plezier, vanuit geïnspireerde actie. Deze motor vraagt ook om eerst te vertrouwen en het resultaat los te laten.
De laatste 2 zijn ‘work in progress’ zoals ik het noem.
Want ik wilde dat ik me er in 1x aan kon overgeven en dat het dan klaar was. Ik wilde dit in 1x kunnen fixen. Zodat ik dit kon afvinken ✅ en door kon met het volgende.
Maar zo werkt dit niet. Het gaat stap voor stap. En soms mag ik stilstaan en om me heen kijken. Kijken hoe ver ik al ben gekomen. Stilstaan om te stoppen met gefrustreerd zijn. Stilstaan om nog dieper te verbinden zodat die motor echt een tweede natuur gaat zijn.
Stilstaan om nog meer lagen los te laten en Stilstaan om te genieten. En vervolgens vanuit daar weer door te lopen.
Zo is deze nieuwe motor net zoals een wandeling (of een fietstocht).
Het stukje ‘eerst te vertrouwen en het resultaat los te laten’ is mijn oude motor die nog af en toe de kop op steekt. Die er wel mag zijn maar ik wil er niet meer op rijden. Omdat het te ver afstaat van wie ik nu ben. Die motor past gewoon niet meer. Net zoals die echte motor na een jaar ook niet meer bij mij paste.
Dit proces, deze verandering, vraagt om mildheid naar mezelf. Het vraagt om tijd en ruimte. Het vraagt om liefde voor mezelf. Het plezier hebben als ik kan ‘varen’ op de nieuwe motor en het vraagt om compassie en liefde voor mezelf als het oude patroon weer om de hoek komt kijken.
Hoe vaak rijd jij nog op je oude motor terwijl je nieuwe motor al klaarstaat?
Voel jij ook dat hard werken, jezelf forceren en altijd maar doorgaan je niet meer brengt waar je werkelijk naar verlangt?
Dat je diep van binnen weet dat er een andere manier is, maar nog niet altijd weet hoe? Er nog niet helemaal op durft te vertrouwen?
Daarom heb ik de 6-daagse Sacred Self Love Journey gemaakt. Zes dagen waarin je stap voor stap de verbinding met jezelf verdiept, oude patronen van moeten en presteren zachter leert loslaten en steeds meer gaat leven vanuit liefde, vertrouwen en jouw innerlijk kompas. Om na die 6 dagen door te gaan op die manier die beter bij jou past.
Want voor jezelf kiezen is geen eindbestemming die je één keer bereikt. Het is een reis, een innerlijke reis. Er is geen beter moment om met deze reis te beginnen dan NU.
We starten volgende week woensdag 22 juli.